Şam’da Zeydan, yıkıntılar arasında bitkilerle yaşıyor

Şam’ın Cobar Mahallesi’nde yaşayan Muhammed Zeydan, savaşta kaybettiği eşi ve oğlunun anısını yıkıntılar arasındaki küçük bahçesinde yaşatıyor.

Suriye’nin başkenti Şam’a yakın Cobar Mahallesi’nde yaşayan 62 yaşındaki Muhammed Zeydan, savaşın yıkıma uğrattığı evinin avlusunda yetiştirdiği bitkilerle hayata yeniden tutunmaya çalışıyor. Eşinden kalan, şarapnel parçasıyla delinmiş bir tencereyi de saksı olarak kullanan Zeydan; nane, patlıcan, biber, soğan, kişniş, incir, zeytin ve çeşitli süs bitkileri yetiştiriyor.

Şam merkezine yakın konumu ve protestoların önemli merkezlerinden biri olması nedeniyle Cobar, devrik Esed rejiminin saldırıları sonucunda büyük ölçüde harabeye dönen mahallelerden biri oldu. Zeydan ise yıkılma tehlikesi bulunan bir binada tek başına yaşamını sürdürüyor.

Zeydan’ın dört çocuk babası oğlu Semir, 31 Aralık 2012’de rejim güçleri tarafından alıkonuldu. Ailesi, oğullarının akıbetini öğrenebilmek için yıllarca farklı kurumlara ve gözaltı merkezlerine başvurdu. Semir’in son olarak Nahr Aişe kontrol noktasında görüldüğü bilgisine ulaşan aile, onun Sednaya Hapishanesi’nde tutulduğunu tahmin etti ancak kendisinden bir daha haber alamadı.

Rejimin devrilmesinin ardından serbest bırakılan tutuklular arasında oğullarını bulmayı uman aile, Abbasin Mahallesi, Sednaya Hapishanesi ve Emevi Meydanı’nda yapılan aramalarda da sonuç alamadı. Daha sonra Semir’in öldüğü haberini alan Zeydan’ın eşi, yaşadığı büyük üzüntünün ardından kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti.

Bu acıların ardından küçük bir bahçe oluşturan Zeydan, yetiştirdiği bitkileri hem eşinin hem de oğlunun anısını yaşatmanın bir yolu olarak görüyor. Bitkilerin yıkıntılar arasındaki görüntüyü değiştirdiğini söyleyen Zeydan, yeşilliğin kendisine moral verdiğini belirtiyor.

Zeydan, bahçesinde yetiştirdiği ürünlerin bir bölümünü tükettiğini, ancak asıl amacının savaşın bıraktığı kasvetli manzarayı değiştirmek olduğunu ifade ediyor. Bitkilerle ilgilenmenin psikolojik açıdan kendisine iyi geldiğini anlatan Zeydan, yolların yeniden kullanılmaya başlamasını, insanların çalışmasını ve güvenliğin sağlanmasını umut verici gelişmeler olarak değerlendiriyor.

Savaş sırasında evlerinin ağır bombardımana maruz kaldığını anlatan Zeydan, “Üzerimize beş kat çöktü, hepsi yıkıldı.” diyerek yaşanan yıkımın boyutunu dile getiriyor. Enkazdan çıkarılan bazı ev eşyalarını ise geçmişi unutmamak için sakladıklarını belirtiyor.

Eşi ve oğlunun bu bitkileri sevdiğini söyleyen Zeydan, onların anısına ekim yapmayı sürdürdüğünü ifade ediyor. Ülkede güvenlik ve hareketliliğin yeniden oluşmasının kendisine umut verdiğini belirten Zeydan, “Şimdi kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyorum. Sanki yeniden yaşamaya başladık.” sözleriyle duygularını anlatıyor.

Zeydan, özellikle gençlerin güven içinde yaşayabilmesini ve yeni neslin geleceğe umutla bakmasını istiyor.